Αρχική Ελλάδα Δίκη για το Μάτι: «Ήμασταν στη θάλασσα και νόμιζα ότι ήρθε πάνω...

Δίκη για το Μάτι: «Ήμασταν στη θάλασσα και νόμιζα ότι ήρθε πάνω μου ένα ξύλο, αλλά ήταν πτώματα»

Με την καταστροφή της Σμύρνης συνέκρινε τη συμφορά που σκόρπισε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι, μία ακόμη μάρτυρας που επέζησε από τον πύρινο όλεθρο.

Η κ. Αναστασία Χριστιάννα Φράγκου, ιδιοκτήτρια του περιβόητου οικοπέδου της φρίκης, στο οποίο βρέθηκαν απανθρακωμένα 26 άτομα, ήταν η μάρτυρας, που έβαλε την πιο τραγική πινελιά στη δίκη, με τους 104 νεκρούς.

«Προσπάθησα να κινητοποιήσω την οικογένεια μου, μάζευα τα ζώα μας, έδιωξα τους φίλους του γιου μου… Καμία ειδοποίηση, καμία σειρήνα, το απόλυτο τίποτα. Ξαφνικά έγινε μια τεράστια έκρηξη πεύκου. Και λαμπάδιασε αμέσως. Συνταρακτικό. Σε δευτερόλεπτα αρχίζει καίγεται κόσμος φωνάζοντας προς τα εμάς. Όλων των ηλικιών, φωνάζοντας βοήθεια. Νέοι, γέροι, όλοι… φώναξε ο σύζυγος μου, ελάτε, να σωθούμε από τον γκρεμό, άνοιξε την πόρτα του οικοπέδου και τρέξαμε όλοι προς το γκρεμό. Πολλοί έπεσαν στη θάλασσα. Μεταξύ αυτών και ο γιος μου που χάθηκε για δυόμιση ώρες. Σώθηκαν από τη διαφορά ύψους που έχει το σπίτι από τα βράχια. Για δυο δυόμιση ώρες δεν είχε καμία ορατότητα» είπε η μάρτυρας και συμπλήρωσε:

«Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο ουρανός σκοτείνιασε και όσοι πρόλαβαν να κατέβουν στο γκρεμό βυθίστηκαν στο απόλυτο σκοτάδι. Δεν ξαναείδαμε τίποτα και μείναμε εκεί μέχρι τις 12:00 που ήρθε μια βάρκα. Σαν την καταστροφή της Σμύρνης. Που περιμέναμε εκεί μια κάποια σωτηρία. Αν ο παππούς μου δεν είχε σμιλέψει τα σκαλοπάτια θα είχαν καεί όλοι, δεν είχε σκαλοπάτια».

Η μάρτυρας χαρακτήρισε «καθήκον» της οικογένειας το γεγονός, πως άνοιξαν τις πόρτες του κτήματος για να σωθεί ο κόσμος, ενώ εξέφρασε την οργή της, για το ότι, χαρακτηρίστηκαν ως καταπατητές.

Είπε: «Δεν μπορέσαμε όμως να σώσουμε τους 26. Υπεστήκαμε διασυρμό πανελληνίως ότι είμαστε καταπατητές. Ήταν νόμιμη έκταση. Το αφήγημα που επικεντρώθηκε στην οικογένειά μου αυτό ήταν. Δεν είμαστε ούτε καταπατητές, ούτε αυθαίρετοι. Και αυτό το αφήγημα που ξεκίνησε πρώτα από την οικογένειά μου και μετά επεκτάθηκε σε όλη την περιοχή δεν είναι αλήθεια. Δεν φταίνε τα σπίτια. Χωρίς καμία ειδοποίηση καήκαμε σαν τα ποντίκια».

Η μάρτυρας χαρακτήρισε «άθλιο και χυδαίο και παγκόσμια πρωτοτυπία, το να υβρίζουν τα θύματα».

Στην κατάθεση της η μάρτυρας είπε ότι, το σπίτι της οικογένειας Φράγκου αγοράστηκε από τον παππού της, εργατολόγο και αριστερών πεποιθήσεων.

Συγκλονιστική ήταν η κατάθεση της μάρτυρα, Σουμέλα Χατζηλαζαρίδου, που βρέθηκε από την Αργυρά Ακτή κοντά στην Αρτέμιδα, όταν την έσωσε ένα καΐκι.

Όπως είπε πάλευε ώρες με τα κύματα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και συνέχισε: «Κατά τις 5:00 πήγα να πάρω το μαγιό μου από την απλώστρα για και διαπίστωσα ότι η ατμόσφαιρα ήταν βαριά. Έβαλα την τηλεόραση και είδα μόνο για φωτιά στην Κινέτα. Πήρα τα παιδιά μου μήπως έχουν ακούσει κάτι. Όσο μιλούσα με την κόρη μου έγινε διακοπή ρεύματος. Βγαίνω έξω, κοιτάζω και η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη σε σχέση με 20 λεπτά νωρίτερα. Φωνάζω τη γειτόνισσα, μου λέει «λένε για φωτιά στην Καλλιτεχνούπολη». Ξαφνικά είδα καύτρες και τους λέω φεύγουμε, ετοιμαστείτε. Θα έπαιρνα κι εγώ κάποιους γιατί έμεναν 6 ενήλικες σε εκείνο το σπίτι 68 ετών και άνω και μια γυναίκα με κινητικά, την οποία αφήσαμε πίσω».

Όπως είπε επιχείρησαν διάφορες διαδρομές προκειμένου να φύγουν από την περιοχή, αλλά όλοι δρόμοι ήταν μποτιλιαρισμένοι. Αναγκάστηκαν να τρέξουν προς τη θάλασσα.

«Φώναζα τα ονόματα τους για να τους βρω. Είχε παρά πολύ κόσμο. Η κατάσταση στην παραλία της Αργυράς Ακτής ήταν τραγική. Η παραλία χωράει 50 άτομα και είχε 300. Δεν τους έβρισκα. Πετάγονταν παντού πυρακτωμένα σίδερα, ξύλα, πιάνει φωτιά κι ένα εστιατόριο στην παραλία. Άρχισαν εκρήξεις. Μπήκα με τις παντόφλες στη θάλασσα και μιλούσα με κόσμο που με ρωτούσε αν έχω δει τους δικούς τους», είπε και συνέχισε: «Η Θεοδώρα μου λέει να δω κάτι, γυρίζω να δω και μέχρι να ξαναγυρίσω το κεφάλι, δεν υπήρχε η Θεοδώρα. Δεν υπήρχε όλη η παρέα. Φουρτούνιασε η θάλασσα είχε 10 μποφόρ. Άρχισα να κολυμπάω στη θάλασσα. Όλα ήταν μαύρα. Επικρατούσε αφόρητη σιωπή. Φανταστείτε έναν άνθρωπο 65 χρόνων, ναι είναι στο σκοτάδι το απόλυτο και μέσα στα κύματα».

Η μάρτυρας ανέφερε ότι, η τελευταία της ελπίδα ήταν η Παναγία:

«Κατάλαβα ότι δε θα επιζήσω. Τότε στράφηκα στην Παναγία και είπα «αν θέλεις να χαθώ, να χαθώ τώρα, αλλιώς δείξε μου τα σημάδια σου». Πέντε λεπτά μετά άκουσα φωνές ανθρώπων. Φώναζαν κι αυτοί μήπως έρθουν πλοία ή εναέρια. Μου έλεγαν δε σε βλέπουμε. Φωνάζαμε για να βρεθούμε. Ήταν έξι άτομα. Αντιμετωπίσαμε πολλά στη θάλασσα. Είχε τσούχτρες. Είμαι αλλεργική εγώ. Η Βάσια ρωτούσε τη μαμά της συνεχώς «θα πεθάνουμε; Θα πνιγούμε;». Τότε δεν ξέραμε ότι είχαν χάσει νωρίτερα τον αδελφό της και τη φίλη της μαμάς της. Κάποια στιγμή είχε έρθει πάνω μου κάτι σαν ξύλο. Δεν ήταν ξύλο, ήταν πτώματα. Αρχίσαμε να έχουμε κράμπες. Εγώ ήμουν αισιόδοξη. Λέω είμαστε τόσο κοντά στην Αθήνα θα μας βοηθήσουν! Τίποτα! Κανείς!».

Όπως είπε στη συνέχεια, ένα καΐκι έφτασε κοντά και κατάφερε να τους σώσει.

«Όσο είμασταν κοντά στο καράβι εμφανίστηκαν κι άλλοι άνθρωποι. Μια γυναίκα πήγε να ανεβεί κι έπαθε ανακοπή. Εκεί έμαθα ότι είχαμε φτάσει στην Αρτέμιδα, στη Λούτσα. Από τότε φοβάμαι το σκοτάδι, τη σιωπή, μετατραυματικό στρες και κατάθλιψη μου διέγνωσαν».

Η μάρτυρας Δήμητρα Πολυμεροπούλου, που έπαθε φριχτά εγκαύματα περιέγραψε ότι, κατάφερε να ξεφύγει από τη φωτιά, μαζί με τον γιο και τα εγγόνια της.

«Στις 6:30 βλέπω τον εγγόνο μου να μου λέει «γιαγιά σπίθες». Δε προλάβαμε να κάνουμε τίποτα. Φύγαμε τρέχοντας. Σκοτεινιά… τα έχασα. Το σπίτι μας είναι 250 μέτρα από τη παραλία. Ο γιος μου είχε πάρει αγκαλιά τη μικρή. Δόξα το θεό το κοριτσάκι δεν έπαθε τίποτα. Ο μεγάλος ο εγγονός μου τα αυτιά του και τα μαλλιά του είχαν καεί ακόμη υπάρχει το σημάδι. Δεν υπήρχε κανείς, μια καμπάνα, μια ντουντούκα κάτι. Ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση, σκοτάδι. Επιβιώσαμε. Η δική μου κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει. Αυτές τις ώρες ο γιος μου προσπαθούσε να επικοινωνήσει με λιμενικό, με όλους καμία βοήθεια τίποτα, ο γιος μου αναβόσβηνε το φακό, τα παιδιά ήταν σαν χαμένα. Το μόνο που είπε ο μικρός γιατί γιαγιά ούτε μια πυροσβεστική τίποτα. Τα πόδια μου ήταν καμένα. Δεν είχαμε καμία βοήθεια. Πήγα στον Ευαγγελισμό, είπαν στη κόρη μου ότι τα εγκαύματά μου ήταν εκτεταμένα και με μετέφεραν στο Θριάσιο. Άρχισε ένας μεγάλος Γολγοθάς. Άρχισε το πρώτο πολύωρο χειρουργείο και μοσχεύματα και πολύ πόνο. Η κατάσταση ήταν τραγική, πρώτη φορά έβλεπα τόσους εγκαυματίες. Μετά από δέκα ημέρες δεύτερο χειρουργείο. Ταλαιπωρήθηκα τόσο πολύ. Έκανα γερή προσπάθεια για να μη ζήσουν τα παιδιά μου, το να φύγει η μάνα τους καμένη».

Στη συνέχεια κατέθεσε ο γιός της Γιωργος Πολυμερόπουλος, που περιέγραψε έναν ακόμη Γολγοθά, καθώς όπως είπε δεν ερχόταν βοήθεια από πουθενά.

«Δεν πίστευα ότι είχε έρθει η φωτιά σε εμάς. «Φεύγουμε τώρα» φώναξα. Πήρα νερά και πετσέτες. Πήγαμε περπατώντας προς τη θάλασσα, κάτι απλό μέχρι τότε αλλά δύσκολο τώρα. Δεχθήκαμε θερμικό κύμα από πίσω. Κατηφορίσαμε 60 μέτρα έχοντας καεί και μη μπορώντας να δούμε από τους καπνούς. Με λυγμούς ο μάρτυρας συνεχίζοντας είπε: «Ετοιμαζόμουν να αγκαλιάσω τα παιδιά…». Πήγα και παρακάλεσα μια γυναίκα να μας κατεβάσει στη παραλία. Φτάσαμε οι τέσσερις μας στη θάλασσα. Η πρώτη ανακούφιση. Εκεί καταλάβαμε ότι η μητέρα μου είχε καεί σε πολλά σημεία. Περιμέναμε ότι κάποιος θα έρχονταν, θα υπήρχε μια βοήθεια από κάπου. Μίλησα με την αδελφή μου και τη σύζυγο, ζήτησα βοήθεια από τη θάλασσα. Κανείς δεν έρχονταν!» είπε.

Ένας ακόμη μάρτυρας, μόνιμος κάτοικος της περιοχής από το 1976 ο οποίος έχασε τον πατέρα του στην πυρκαγιά είπε ότι, όλα αυτά τα χρόνια εκείνος και η οικογένειά του έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν το σπίτι τους άλλες δύο φορές κατά τις οποίες ειδοποιήθηκαν έγκαιρα από τις αρχές, πράγμα που όπως τόνισε δεν συνέβη εκείνη τη μέρα.

Ο Αντώνης Γιαννακοδημος ειπε: «Στις 6 παρά βλέπω μαύρο καπνό. Ανεβαίνω στην Μαραθώνος και έχει φωτιά στα 50 μέτρα. Σε κατάσταση πανικού επιστρέφω στο σπίτι, ειδοποίησα τους γονείς και μέσα σε 5 λεπτά το εγκαταλείψαμε. Την ώρα που κατεβαίναμε καιγόταν ήδη η οροφή του σπιτιού. Είχε σκοτεινιάσει ήταν κόλαση. Επειδή έχουμε ξαναπεράσει φωτιές κατεβαίνω προς τη θάλασσα, ήταν μια ευθεία από το σπίτι. Πήγαμε στο λιμάνι του Ματιού ως ασφαλή τοποθεσία. Από τις 6:30 μέχρι τις 12 το βράδυ ζήσαμε τον απόλυτο φόβο και εξαθλίωση, εγκαταλελειμμένοι από τους πάντες»,

O μάρτυρας συμπλήρωσε ότι, ο πατέρας του κατέληξε 20 μέρες μετά νοσηλευόμενος στο Θριάσιο Νοσοκομείο, ενώ η μητέρα του επέζησε μετά από πολλές επεμβάσεις.

Η δίκη θα συνεχιστεί τη Δευτέρα.

Πηγή: gargalianoionline.gr

Πρέπει να διαβάσετε

Τα δύο σενάρια για ελάφρυνση στην φορολογία των ενοικίων

Το σχέδιο φοροελαφρύνσεων για την επόμενη ημέρα επεξεργάζονται στην κυβέρνηση, στην περίπτωση εκείνη που οι επόμενες εκλογές φέρουν το κόμμα της ΝΔ ξανά στην...

Λάρισα: 33χρονη κατήγγειλε ότι ο σύζυγός της τη βίασε 2 φορές και την κλείδωσε έξω από το σπίτι

Ενώπιων του εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λάρισας θα παρουσιαστεί σήμερα ο 40χρονος που συνελήφθη από αστυνομικούς του Γραφείου Ενδοοικογενειακής Βίας της Αστυνομικής Διεύθυνσης...

Εκλογές 2023: Ο Βορίδης έδωσε τις 3 επικρατέστερες ημερομηνίες

Τις τρεις επικρατέστερες ημερομηνίες για τη διεξαγωγή των εκλογών 2023 έδωσε ο υπουργός Εσωτερικών Μάκης Βορίδης.Μιλώντας στην εφημερίδα «Πατρίς» κατά τη...

Νότια Αφρική: Οκτώ άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε πάρτι γενεθλίων

Ένοπλοι «γάζωσαν» καλεσμένους σε πάρτι γενεθλίων στη Νότια Αφρική.Ένοπλοι σκόρπισαν τον θάνατο χθες Κυριακή ανοίγοντας πυρ εναντίον ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί...

Παγώνη: Πολύ πιο μεταδοτική η μετάλλαξη «Όρθρος» -Κρατάει αρκετά αλλά δεν κάνει πνευμονίες

Για την νέα μετάλλαξη του κορωνοϊού «Όρθρος» μίλησε σήμερα η πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Ματίνα Παγώνη.«Είναι μια καινούργια μετάλλαξη ο «Όρθρος» που...